Niets is voor altijd

Thuis ben ik en thuis blijf ik. Vreemd:) Nu is het iedereen thuis terugzien en wachten op de bezoekjes van Elise in juni, de italiaantjes in augustus, en mezelf naar frankrijk en italië in juli en september.

Examens zijn snel afgerond, een grote hulp waren de reeds op voorhand gekende examenvragen (voor 1 vak slechts weliswaar), anders was het heeeel wat lastiger geweest, alle 4 de examens vielen in 10 dagen. Mama en papa zijn mijn kamer komen ontmantelen en nog een beetje van het Salmantaans mooi weertje, plaza mayor en festivals komen genieten.
Na het laatste examens had ik nog een 5-tal gouden dagjes vakantie met Elise, Viviana, Chiara, Laura en Thomas, richting La Galicia, volgens velen, waaronder mij, de mooiste regio uit Spanje. (helaas ten gevolge van het slechtste weer).
Om 5u, zonder kaart, zonder hotel, maar met heel veel animo, vertrokken we naar eerste punt, Santiago.
Gevolg: de eerste van vele hilarische misrijdmomenten, dit een half uur na het verlaten van Salamanca

Dag 1 bezochten we Santiago, mooi, maar niet zo mooi als Salamanca:). Prachtig park met uitzicht op kathedraal, indrukwekkende kathedraal, mooie pleintjes en een middeleeuws feest met heeeeeeeel veel eten. Een weetje voor de cultuurminnende lezer: dit jaar is een jacobeïsch jaar, hetgeen wil zeggen dat je het beeld van de apostel mag omarmen. Allen daarheen dus, want de volgende apostelomarming zal pas mogen plaatsvinden binnen 11 jaar.

Chiara, genietend van het mooi zicht

Middeleeuws geneesmiddelen, alles komt terug, dus ook deze zijn nu weer hip. Er bestaat geen kwaaltje zonder dat je er een theetje voor kan drinken.

Die avond reden we verder naar A Coruña, naar de zeeee. Stad bekend om zijn vuurtoren, met een gezellig centrum, ook weer mooi parkje, en heel veel vis-eet-gelegenheden. Elise leerde er mij starten op hellings, en ik leerde haar kalmeren bij het autorijden in de stad.

De laatste twee dagen waren de mooiste, aan de Costa da Morte, met zijn indrukwekkende zichten, strandjes, havens met gekleurde bootjes, kliffen, groene velden, rotsen, zonsondergang, het beste pension, het beste visrestaurant, en de beste companie. Die dag werd ik verliefd op Galicia. De onophoudende regen (niet te zien op de foto's) nam ik er met een beetje tegenstribbelen dan toch maar bij.

Na een omtoertje langs Portugal dat met zijn kleine weggetjes, bruingroene heuvels met typische dorpjes en halfvervallen maar desalniettemin mooie huisjes, mij in 1 uur betoverde, kwamen we rond 11u in Salamanca terug. Te laat voor mijn eigen afscheidsfeestje, maar mijn maatjes waren geduldig, en in de mooiste/leutigste/triestigste sfeer feestte ik voor een laatste keer de nacht door in mijn Salamanca.

En toen, de moeilijkste dag ooit, het echte definitieve afscheid. Samen ontbeten we nog een keer op kot, sleutel werd afgegeven, en daarna trokken we met de beste vriendjes in een solidaire stoet, iedereen met een deel van mijn bagage, naar het busstation, vanwaar de bus mij naar Valladolid en naar huis bracht. Spanje was precies nog nooit zo mooi als toen ik er wegreed...


De studententijd is de beste tijd van je leven, en je erasmusjaar is de beste tijd van je studententijd, zeggen ze.
Hopelijk is dit niet waar, want in mijn toekomstig 100jarig leven plan ik nog heel veel goeie tijden. Maar ik ben blij dat ik dit voor de zekerheid toch al heb meegemaakt, het was zonder twijfel de beste beslissing van mijn leven tot hiertoe:).
Dit dankzij Elise, Viviana, Chiara, Marta, Sara, Thomas, Enrico, Paolo, Laura, de geneeskundemaatjes, de vrienden van het eerste semester die te vroeg terug moesten, alle leuke bezoekjes van iedereen (Thaïs, Elisabeth en Jonas, Philippe, Barbara, Caroline, Thibo, Maarten, Femke, en mijn mama en papa en broers), de brieven,kaartjes en mails van thuis, de vakantietjes in België tussendoor, de vriendelijke postbode, de lieve mevrouw van de fruitwinkel, de meneer van de fotocopiewinkel, de mooie stad, de bijna-spaanse vrienden, de taal, de manier van leven, de tapas, de uitstapjes, de kleedjeswinkel, de immer zingende, verklede en feestende Spanjaarden...

Dankjewel aan het trouw lezerspubliek, dit was het laatste

Het was zo'n nacht, die je normaal alleen in (slechte) films ziet, of reclames voor matrassen.

Je draait je op je zij, dan op je rug, dan op je andere zij, dan heb je te warm en ga je op je deken liggen, dan heb je te koud en ga je er weer onder liggen, dan heb je weer te warm en haal je u deken uit u laken, dan draai je je weer op je zij, op je rug, dan denk je, misschien gaat het beter als ik op mijn opblaasbaar matje slaap, blijkt van niet, dus je kruipt terug in je bed, dan ga je naar toilet. We zijn ondertussen al 3 uur verder, zonder een minuut slaap, ondertussen piekerend over het examen van morgen en al die erna, over het nabije einde, denkend aan leuke dingen, aan al het geregel, aan de toekomst... Om 4 u snachts komt Viviana terug van haar studeersessie in de bib, en uit nood aan menselijk contact houden we een manzanillathee + homeopathiefeestje met ons 2 en daarna back to bed, waar zich het scenario herhaalt van de eerste helft van de nacht, met nóg meer toiletbezoek door de thee, tot het 8u is en ik moet opstaan en examen pediatrie gaan maken. (en in de namiddag kan je enkel onzinnige tekst schrijven op je blog)

Ondertussen is het eerste examen achter de rug, geslaagd vermoed ik. En weet ik dat je ook examens kan slagen zonder slapen, mooi meegenomen.

Het is echter niet al kommer en kwel hier, vooral als de zon schijnt, en ik op het dakterras van Chiara met zicht op de bergen en een halve kathedraal kan gaan studeren, of als we 'savonds als pauze een ijsje gaan eten op de plaza mayor die rond 9u uitpuilt van mensen met hetzelfde idee.
Én niet te vergeten: als Caroline op bezoek komt! En tegelijkertijd Eyjajakfalöful zijn as tot over Spanje blaast. Jammer voor Caroline, (maar toch niet té hoop ik), te meer daar na 1 zonnige avond, de rest regenweer was, maar leuk voor mij, om 3 dagen langer haar leuke companie te hebben, om rond te wandelen, uren in de bib te slijten en te leren nadenken over maar 1 keer per week naar de supermarkt gaan (ik ga elke dag, soms 2 keer per dag :)


Om te tonen dat het weer ook hier wisselvallig kan zijn: hier een foto van Elise en Chiara op een willekeurige lentedag, na de twee foto's van Caro en ik op een andere willekeurige lentedag

Een andere gebeurtenis was het afscheid van Salma (ze maakt al haar examens in 2e zit en zal dus pas in juni terugzijn) die voor de gelegenheid een heerlijke couscous gemaakt heeft en alweer met interessante en grappige Arabische verhalen afkwam. Blijkt dat de Libanezen een beetje de Hollanders onder de Arabieren zijn (wat betreft zot-heid en extravertie). Een van de weinige gelegenheden voor een foto van de 4 kotgenootjes:

Faits divers:

1) in een nacht zijn de temperaturen gezakt van 30° naar 0°, en nergens werkt de verwarming nog dus het is koud binnen en buiten, veel te koud voor een land als Spanje!

2) Laatst heb ik twee slagen gekregen:
Een morele slag door de neuroloog die vond dat de vlamingen (en eigenlijk ook Nederland) kortzichtig zijn door het Nederlands als officiële taal te houden, en dat dat de interessante internationale uitwisseling toch sterk beperkt in Vlaanderen en Nederland, want wie wil nu naar een land gaan waar ze een soort dialect of een nutteloze taal praten (zoals het Baskisch, Catalaans, Valenciaans...). Zoals jullie mij kennen ben ik daar natuurlijk helemaal niet tegen ingegaan, ik houd mij trots liever voor mezelf, en kleineer mijn taal lachend mee. (maar binnenin was ik kwaad:)

De fysieke slag werd mij toegediend door een van de stadsgekken van Salamanca, op een doodgewone drukbevolkte avond, keihard op mijn rug. Misschien lokte ik het uit door iets te onsubtiel te vluchten van hem die eerder al zonder aanleiding een vriendinnetje van mij op haar arm geklopt had. Er moeten er van alle soorten zijn, maar ik liep er toch een week lang door getraumatiseerd.

Academisch nieuws
De stages zijn aaaallemaal afgelopen, het was een interessant jaar wat dat betreft, geriatrie, pediatrie, psychiatrie, een beetje oftamologie, neurochirurgie en neurologie. Hoewel het passieve stages waren heb ik er toch hier en daar wat van bijgeleerd. Grootste besluit is dat ik geen patiënt in een Spaans ziekenhuis wil zijn, en dat de dokters hier nooit communicatieles van de maeseneer gekregen hebben. En dat gratis gezondheidzorg (wat hier het geval is, alles wordt betaald door de sociale zekerheid) een slechte zaak is. Dit doordat er heel veel mensen met niets naar het ziekenhuis komen (het is toch gratis), waarmee enorm veel tijd verloren gaat, en dit ten koste van de mensen die werkelijk erge aandoeningen hebben (alhoewel dat het spaans organisatiegebrek daar ook iets mee te maken kan hebben).

De laatste lessen komen er aan, of dat is toch wat ik elke dag hoop, want er komt blijkbaar geen eind aan.

En er is de blok, hetgeen echter enigszins bemoeilijkt wordt door het gebrek aan cursussen en eigen notities, én door het feit dat het nog steeds les is, én door het feit dat 'zwaar studeren' voor de meeste mensen die ik hier ken, een kleine 4 uurtjes per dag is (en in het weekend niets natuurlijk), en ik toch meer werk heb dan dat, waardoor ik heel veel nee moet zeggen, en daar ben ik slecht in.

Examens vallen op 24 mei (pediatrie), 27 mei (psychiatrie,) 3 juni (trauma en reumatologie), 4 juni (oftalmologie)

En dan VAKANTIEEEE: 4 juni, richting Galicië en Asturias, ter afscheid van het jaar, ik ga de hele tijd wenen

Sfeerbeelden van de voorbije week

lunes de aguas (officiële feestdag hier ter viering van de terugkom van de prostituees na de vasten, zoals reeds in vorig berichtje aangekondigd. Wordt gevierd met reuze picknick-botellon aan de oevers van de rivier, met djembe's, jongleurs, fluitspelers, en dansende, etende en vrolijke mensen),

pizzadeeg in aanmaking

zondag- marktdag, helaas, want zaterdag- uitgaansdag en de markt is alleen in de voormiddag, en een heeeeel eind stappen

Ondertussen ben ik ook 23 jaar geworden.
Ik zou deze schitterende gebeurtenis in Portugal vieren, dankzij de gastvrijheid van de geschiedenisfaculteit, van wie ik mocht parasiteren voor het busreisje naar Lissabon . Gastvrijheid is echter een ding, organisatie is iets anders. Na heel veel tegenstrijdige nieuwsjes van wel plaats-geen plaats-toch plaats-toch geen plaats, wist ik enkele uurtjes voor vertrek (mijn picknick en bijna mijn valies waren al klaar, snif), dat er toch geen plaats was voor mij. Echt veel getreur was er niet, in de plaats kon ik het vieren met al mijn beste maatjes behalve Sara, die wel naar portugal mocht, en Elise die met haar broer een reisje naar Granada en Cordoba deed. Hun cadeautje heb ik gelukkig wel gekregen :) nl een kleedje, waarvoor het nu, zelfs is spanje, weer te slecht weer is om te dragen tss.

Het feestgebeuren zelf was niet zoveel anders dan de andere feestavondjes op ons kot, maar daarom dus perfect, nl drinken, praten, lachen, met muziek (van de computer of live harmonica of acordeon), en midden in de nacht beginnen koken, deze keer een hele zak patatten omgevormd naar frieten, ter ere van belgië, (beeld ik mij in:), als extraatje zongen ze voor mij, en kreeg ik cadeaus, joepie!

En hoe kan je beter een nieuw levensjaar beginnen, dan met een milkshake en een nieuw kapsel.

En om te zorgen dat jullie geen gil geven zoals mijn Frans kotgenootje toen ze terug kwam van haar reisje en mij zag, zo zie ik er nu uit:

Zoals het klokje thuis tikt...

...tikt het toch eigenlijk nergens!

Vandaar: hier een GROOT DANKWOORD:

Dankjewel philippe voor het ophalen van de luchthaven en de algehele moeite om elke keer heen en weer van brussel naar mij te rijden én zelfs bedankt voor de blinkende indische oorbellen en voor aallle aandacht en liefde,

dankje bomama voor het eten paasmaandag,

nicolas papa mama en skypelouis voor de gezellige familiedag, en extra papa voor het voeren en halen en rondrijden zodat ik overla naartoe geraakte, en extra mama om mij het gevoel te geven echt op vakantie te zijn

mamie en bonpapa voor het namiddagje in de tuin van avondvrede,

katya voor de tiramisu-appeltaart en bijpraten op het terrasje in de belgische zon,

Ruth! voor het verjaren net als ik terugwas én dat vieren met een alomgekend lekker eetfeestje, dankjewel ook dorothee, liesbeth, sylvie, caro voor de aanwezigheid op Ruth haar feestje:), en sylvie en caroline om ervoor thuis al te komen voor-eten,

Thaïs voor het prachtig rondfietstoertje in brugge, en naar damme, en de pannekoek en de ontvangst bij je thuis,

Elisabeth en Jonas, vriend van Elisabeth:), en ook nog een keer Billie voor de superleuke avond in het Oud Klooster om nog een keertje goed bij te lachen, voor veel herhaling vatbaar een keer ik terugben hoop ik!

Eline voor de minisalamancameeting in Leuven

En heel bedankt alle Leuvense maatjes (barbara, toon, caro, dries, margo, billie)voor de supergezellige laatste avond!

Terugkeren naar Spanje deed eventjes weer een beetje pijn, tot ik hier op kot vrolijk ontvangen werd en er toevallig een etentje gepland was, bereid door Elise's broer hier op bezoek, die toevallig kok is, mmmmmmmmmmm

Nu beginnen de laatste 2 Salmantaanse maanden, gevuld met stages oftalmologie, neurologie, laatste lessen, blok en examens. En af en toe nog een vrije dag voor een of andere patroonheilige, of zoals vandaag, om de terugkeer van de prostituees in de stad te vieren, die eruit geband waren tijdens de vasten.

de nacht was koud en donker, en duurde veel te lang

Enkele dagen en meer dan 10 processies later, richt ik mij weer tot jullie.

In de kleuterklas, met mijn beste vriendin toenertijd, stond ik soms vanaf het begin van de speeltijd in de rij, om toch maar vooraan te kunnen staan om naar de klas te wandelen. Lijkt iets onnozel, maar sindsdien heb ik al uren vooraan staan wachten om koningen te zien passeren, soldatendefilés, danseressen, stieren, gentsefeetsenstoets, om zonsopgangen, concerten... mee te maken vanaf de beste plaats. Elke keer is het koud, duurt het veel te lang, worden de mensen rond u vervelend en zijn er storende kinderen, omdat iedereen de beste plaats wilt, en iedereen hoopt: "het kan maar beter de moeite zijn" en "zoiets doe ik geen twee keer!". En toch, we staan er altijd met z'n 1000-en opnieuw en opnieuw, en opnieuw.
Dit weekend heb ik mij gespecialiseerd in de categorie 'religieuze processies'.

Deze van vorige zondag was een kleintje, om al wat de sfeer te leren kennen. Waar ik in mijn vorig bericht een beetje spottend klonk, hebben de processies witte 'klukluxers' van woensdagnacht, vertrekkend van de schitterend verlichte kathedraal onder begeleiding van trommels en muziek stijl 'o hoofd vol bloed en wonden', mij met ontzag en bewondering gevuld!
Ondertussen ben ik ook dat stadium alweer voorbij en ben ik ze lichtjes beu. De nacht doorsteken in Zamora, mooi klein stadje en bekend om zijn processies, om er alweer een stuk of 3 te zien, kan er voor iets tussen zitten.

Hier ziet u een willekeurige muur in Zamora.
De leeuw van vlaanderen is blijkbaar ook die van zamora/castilla y leon, en naar het schijnt ook die van normandië. (en de waalse haan is eigenlijk die van heel frankrijk)

Hier kan u nog net een glimp opvangen van de virgen

Vol energie aan het station:)

De companie was gelukkig goed, en er waren enkele indrukwekkende momenten en beelden, zoals de volledige stilte onder het publiek toen alle lichten uitgingen en alleen nog kaarsjes en witte puntmaskers te zien waren en ze een kerklied begonnen te zingen.

Tussen de processie van 12u en die van 5u is het de gewoonte dat iedereen uitgaat en daarbij de nodige hoeveelheid alcohol verzet, een beetje zoals carnaval. Niet voor niets noemt men die van 5u " la procesion de los borrachos", vol zotte/zatte gemaskerden die flirten met de meisjes langs de kant, die snoepjes uitdelen, en in het algemeen meer op een soort clowns lijken dan op serieuze katholieken. Was een beetje een parodie op alle seriositeit van de andere optochten. Nochtans, ook in deze processies droegen ze van die reuze-jezus-taferelen op hun schouders mee.

3 Borrachos

om 8u dan, doodmoe, verkleumd van de kou (het was rond de 2°) en met pijn aan de voeten: zzzzzzzzzzzz

en toen was het zomer en toen weer winter

Even eerst een kleine update: het laatste examen inclusief de spaanse presentatie zijn goed afgesloten, ik zag mijn publiek bemoedelijk glimlachen en knikken om aan te duiden dat ze waarschijnlijk niet alles verstonden maar de moeite wel aprecieerden.

Een weerberichtje:
Het regent hier nog steeds elke dag, behalve die ene palmzondag toen we zon kregen en een temperatuurstijging tot 25°, dankzij de inspanning van 1000-en processerenden gelovigen volgens mij.

Uiteraard weet iedereen dat de eerste zon van de zomer het hardste brandt, maar het is gemakkelijker te geloven dat die paar uurtjes in de zon echt geen kwaad kunnen zodat we toch nog niet massaal zonnecreme moeten gaan zoeken. Als resultaat: allemaal mooie rooie gezichtjes 's avonds en hoofdpijn door een zonneslag. aah die mooie zomerdagen!

Vandaag regent het weer en zitten we weer onder de 10°. De Spaanse zomer is als een oude Dieselmotor.

De Marokkaanse kotgenote die af en toe voor onbepaalde tijd naar huis verdwijnt is nu ook plots teruggekomen, net op tijd voor la "hora de la tierra", waaraan hier niemand behalve wij 4 aan meededen geloof ik (omdat er op dat uur bijna niemand thuis is, iedereen op straat). Het is ook een beetje een vreemd idee, zo een uurtje zonder licht, maar het geeft ons weer iets om ons mee bezig te houden en ons ecologisch bewust te voelen haha. Met een kaarsje en ons 4 gezellig in de keuken, kregen we eindelijk de gelegenheid om Salma, die vanaf dat er bezoek is liever op haar kamer blijft, (en er is hier bijna altijd bezoek) beter te leren kennen. Blijkt dat ze een meestervertelster is, griezelverhalen, geschiedenis van Marokko en over de relaties binnen het Midden-Oosten, jeugdverhalen... en verontwaardiging over wat die religieuzen leuk vinden aan de semana santa.

Dit brengt mij dan bij La Semana Santa.
Die begint hier de vrijdag voor palmzondag, om er al een beetje in te komen, met een luide processie met trommels en trompetten door ons straat, rond 2u snachts. De straten waarin anders studenten regeren zullen vanaf nu dag en nacht overspoeld worden door kluklux,religieuzen,reuzenchristusbeelden,blootvoetigen, fanfares en ook een paar gewone mensen denk ik... in de meer dan 20 processies.
Hier ziet u de voorbereiding van de palmzondagprocessie, we hadden ons per ongeluk mee ingesloten in de kathedraal waardoor we geen detail misten.

Op palmzondagvoormiddag was er een processie met superveel kindertjes van 0 tot 99 jaar, allen vol trots om mee te mogen stappen. Vooral dezen die het zware kruis mochten dragen en het altaartje met reuzenbijbel zagen er dolgelukkig uit.

Het christendom is lijden. (maar lijden op een impressionante manier, zoals de mannen die biddend onder het minstens 10 000 kilowegende tafereel van jezus met zijn ezel, meer dan 2u hebben rondgelopen, zonder een woord klagen (denk ik toch) en zonder zelf iets te zien, want ze zaten verstopt onder het tafereel)

Deze semana santa zal de komende week ons belangrijkste entertainment worden, dus u hoort er zeker nog van, tot vervelens toe!

Het (eind)weekend van Las Fallas!

Als je niet naar las Fallas geweest bent in je erasmusjaar, ben je niet op erasmus geweest. Onder dit motto trok het met hele bussen van Salamanca naar Valencia, waar het dag en nacht feest was, met optochten van de fallas (iets zoals heel geëvolueerde carnavalswagens), heel veel volk, muziek, vuurwerk, en als hoogtepunt, de verbranding van de meer dan 100 wagens...

Het was dan ook bijzonder jammer om alleen achter te blijven in Salamanca. Gelukkig was er nog Elise, om ons samen te beklagen over het feit dat we ons met ons twee zouden moeten bezighouden. Én gelukkig was er Enrico, die Viviana te hard mistte (zij was naar Granada) en daarom als interimkotgenoot bij ons op weekend kwam, zodat we toch alweer vele leuke uren beleefd hebben.

Twee dingen sprongen er uit dit weekend:

1. de benefietavond voor Chili (ons samen amuseren 'dankzij' de miserie van anderen, altijd een beetje een raar concept; als het geld maar goed terechtkomt), met contrabas, piano, gitaren, panfluit, dwarsfluit, zangers, djembes met traditioneel puerto ricaans gedans, harmonicamuziek en ambiance...

2. het immergeslaagde concept voor een dag vertier, een wandeling in de sierra de Francia, met Belgische Elise, Franse Elise, en Chiara de 'nieuwe van turijn'. Heel erg lastig maar ook heel erg mooi. Enkele beelden:

Belgen houden van de decathlon
Dit zouden duiven kunnen zijn, of merels, of spreeuwen, of vinken,
maar een echte vogelkenner zal hier ongetwijfeld wreetzuchtige gieren in zien, (en iemand met fantasie tibetaanse arends)
Het landschap, ik geef de vogels geen ongelijk om hier een beetje rond te zweven en konijntjes te komen eten
En als beloning, lekkere thee in de teteria van La Alberca

Dan nog enkele weetjes:

1.ondertussen ben ik gelukkig geslaagd voor pediatrie en eindelijk ook voor geriatrie, alwaar ik door de pre-examensolidariteit alweer een paar spaanse bijna-vrienden heb gemaakt, plan gelukt:)

2.de einddatum ligt vast van dit nu al onverbeterlijk jaar. Heel veel woorden zal ik er niet aan vuil maken, want het maakt mij toch een beetje triestig. Zoals het klokje thuis tikt, tikt het ondertussen in Salamanca namelijk ook.

France vs España

Frans - Spaans
baguette - pan
petit pain au chocolat - napolitana
gastronomie - tapas
wijn - sangria
Hendaye - Irun
Santi - Emmylou

Tegenstellingen die je alleen kan tegenkomen in: Baskenland!!

Om Santi op de grens te ontmoeten moet je er iets voor over hebben:) , 6u een half treinen, met bezigheidstherapie: cursus geriatrie, en als pauze psychiatrie, en als luxepauze kijken naar een prachtig voorbijglijdend landschap van besneeuwde bergen, groene dalletjes, schapen, stieren, ezeltjes, verlaten dorpjes, kleine stations...

Nadat we elkaar in het hotel gevonden hadden, zijn we er direct ingevlogen met een bezoek aan de industriële zone, en het gigantisch winkelcentrum van Irun.
Hier ziet u Santi genieten van ons heerlijk onbijtje in de plaatselijke bakker. Cafe con leche y courasants, mmm. De dag kon al niet meer stuk.
Ons twee uur lange wandeling bracht ons langs een prachtig inhammetje met bootjes, daarna nog een ander inhammetje met nog meer bootjes, palmbomen en gewone bomen, rolschaatsende kindjes en wandelende oudjes.

Ook de ZON WAS VAN DE PARTIJ!!!!

En de lucht was HEEEELEMAAL BLAUW, behalve die meeuwen

We aten pizza (nu er eindelijk geen italianen in de buurt waren om te zeggen dat pizza's in andere landen dan italië niet te eten zijn), of zalm op een terrasje! En 's avonds picknick in de haven.

Verder bracht de wandeling ons langs baaitjes, marktjes, grote kliffen, rotsen, het strand, en de zeeeeeee!

Hier is Santi zo blij dat hij opstijgt!

Doornroosje had geen ongelijk om midden in het natuurpark haar buitenverblijfje op te trekken, met uitzicht op zee: Santi had zich voor de foto's van vandaag speciaal in zeekleuren gekleed:)

Om te zorgen dat mijn kotgenootjes mij niet te hard zouden missen dit weekend had ik deze heerlijk verbrande taart achtergelaten:)
(met belgische chocolade, waarvan naar ik ergens las 99.5% door kinderarbeid vergaard wordt, dit is dus mijn laatste sluikreclame, de rest van de chocola zal ik stilletjes in mijn eentje verwerken)

pediatrie, psychiatrie en een paraplui

Vorige week in een grote notedop:

pediatriestage beëindigd. Het is interessant geweest, heel vriendelijke dokters (soms wel vriendelijker tegen ons dan tegen de patiëntjes), en veel binnenpretjes voor mezelf, zoals bvb de hematologe zien sukkelen over hoe ze 'Hodgkin' moet schrijven (er kwam iets uit als Chodkiend), of 'Henoch Schonlein' (Cheno Solein). Om de dokter in haar eer te laten heb ik haar maar niet verbeterd:)
Ze hebben wel nog zo van die verwarringen, die spanjaarden, zoals de website "www.4shared.com", een soort minerva opgericht door de studenten, noemen zij: 'cuatro saret', U2 is 'Oe dos'. Lachen doen ze niet hahaha maar jajajaja (want j is een hollands g).

Gisteren was er het pediatrie-examen, met succes gemaakt (hopelijk), en morgen begin ik geriatrie te studeren (veel zal niet nodig zijn, want ik ken nog alles perfect van het vorig examen pff), daarna blijft er dan nog 1 examentje over plus een spaanse presentatie voor huisartsgeneeskunde. Haha, dit worden leuke tijden.

Ondertussen is de psychiatriestage begonnen. De eerste dag kwamen we al niet met lege handen thuis, de patiënt was nl. zo vriendelijk ons met boekjes en foldertjes bij te staan in ons proces naar het vinden van God.

Ondertussen heb ik vooruitgang gemaakt op sociaal vlak, nl een aantal Spaanse bijna-vrienden leren kennen, een paar nieuwe erasmussers, disneyfilms bekeken met kotgenootjes en ons vaste huisgasten, churros en tiramisu eten met onhoudbare regen op de achtergrond mmmm en kleine uitjes doen om te onstpannen voor het examen, zoals de zondagvoormiddagmarkt. Een uur wandelen in de regen, de parapluverkopers daar konden hun geluk niet op. Ook ik heb mij laten doen, en dankzij die goeie ouwe Murphy, heeft het vanaf het moment dat ik de paraplu kocht nog maar 3 druppels geregend.
Duuus nu schijnt de zon en wordt het ZOMER!!!! (hoop ik heel heel echt!)

En toen was ze weg...

Het was een heel erg stormerige dag. De Spaanse tv kon haar geluk niet op, in januari konden ze hele dagen vullen met verwondering over de hoeveelheid sneeuw, tot voor een paar dagen was het al regen en overstromingen waarover ze spraken, en nu, het sumum: de ciclogenesis explosiva met windsnelheid tot 150km/u!

Het huis verlaten werd afgeraden, en wie toch buitenkwam wist waarom: overal lagen dakpannen op de grond, bomen testten uit hoever ze konden buigen zonder te breken, vuilbakken lieten al hun papier vliegen, vuilniscontainers op wieletjes probeerden zelf op te stijgen. Alweer een uitdaging voor smetvrezend Salamanca!
Viviana, mijn Italiaans kotgenootje die vandaag met het vliegtuig terugkwam uit Italië was bijna neergestort...

Hier ziet u Viviana, verkleed als rendier van de kerstman, een bijna neerstortingservaring kan soms voor vreemde gedragsuitingen zorgen.

Ik maakte het allemaal niet echt mee want verdeel dit weekend tussen het driedaagse afscheidsfeest van mijn allerallerbeste vriendinnetje hier, uitslapen, en studeren.
Marta is eigenlijk iedereens beste vriendin, en moest daarom uitgebreid gevierd worden.

Donderdag met een verrassingsfeestje op haar kot met heerlijke chocolade-notentaart van haar kotgenoten, vrijdag met een nachtje uitgaan waarbij we een nieuwe mooie bar ontdekten en ik een groepje sympatieke belgen leerde kennen, zo een hyper-belgisch groepje, nl nederlands en franstaligen uit brussel, die omdat ze elkaars taal met moeite spreken, moesten communiceren in het Spaans.
En vrijdag, de climax, een hele avond gaan dansen met alle beste maatjes van hier en eindigen in 'el sabor', salsabar waar ze vanaf een zeker uur ook Afrikaanse muziek spelen en alle aanwezige afrikanen het beste van zichzelf geven in een supertropisch feest. Kijken mocht, maar meedansen moest! (al voel je u als blanke toch een beetje in discapaciteit wat ritmegevoel en elegantie betreft)
En toen was het afscheid, en nu is ze in Italië. Het is raar dat ik niet meer met haar churros zal gaan eten als mijn belgisch bezoek net weg is, of dat we niet meer samen als een van de weinige zielige studentjes naar de bibliotheek gaan, of dat ze niet meer zal zeggen, emmylou, het is nog maar 3u, je gaat toch nog eventjes uit met ons, of dat we geen tortillabroodjes meer gaan eten, of geen groepsuitstapjes meer gaan organiseren...
Volgende meeting zal zijn in België, en die daarna in Turijn, en dan zien we wel weer verder

Een foto van de wandeling met Ina, Femke, Elise en ik 2 weken geleden in de Sierra de Francia.

Stieren die wandelen door de straten en uitgedaagd worden door de rondlopende waaghalzen, maar koelbloedig verder blijven wandelen. Voor dit beeld hebben we (Barbara, ik en 2 Marta's) een half uur in de bijtende kou en wind zitten wachten, ik had het toch iets spectaculairder verwacht. Dezelfde stier (denk ik toch) zal twee uur later sterven in een stiergevecht.

Plaza Mayor van Ciudad Rodrigo, waar het stierengevecht plaatsvond. O en in Ciudad Rodrigo heb ik de beste churros ooit gegeten, dit gewoon ter info

Hier tussendoor een foto van fluorescerende neuronen, uit een tentoonstelling waar niemand naar gaat kijken, maar die toch nog mooi is (en gratis)

Barbara en ik op kot, voorbereid voor carnaval (minder profesioneel dan de spanjaarden die weer dagen gewerkt hadden aan perfect afgewerkte kostuums, of heel erg veel geld uitgaven voor kant en klare verkleeddingen). Het was een superbezoek, dankjewel!!

Nu na de bezoekjes, het carnaval en ook nog een chocoladefondu, zijn de heeeel drukke dagen hier begonnen. Er is les elke morgen om 8u, stage elke morgen tussen 10 en 1, les elke namiddag tussen 2 en 3 en soms 4 en 7, en studeren, ook elke namiddag tot 's avonds, de tijd die rest.
En dat ben ik niet gewoon, zo druk was het maar zelden in Gent, en zo zou het zeker niet mogen zijn in Spanje, dat als reputatie "vakantie" heeft.
Tussendoor zijn er ook elke week nog steeds afscheidstapas-etentjes en feestjes en dat soort dingen, tot er hier heeelemaal niemand meer gaat overblijven :( (misschien moet ik toch een keer spaanse vrienden zoeken, die gaan nooit naar huis. Ik zal alvast gebruik maken van de solidariteit bij het mondeling herexamen geriatrie, aan keerzijde van de medaille zit ook een goeie zijde)