Faits divers:

1) in een nacht zijn de temperaturen gezakt van 30° naar 0°, en nergens werkt de verwarming nog dus het is koud binnen en buiten, veel te koud voor een land als Spanje!

2) Laatst heb ik twee slagen gekregen:
Een morele slag door de neuroloog die vond dat de vlamingen (en eigenlijk ook Nederland) kortzichtig zijn door het Nederlands als officiële taal te houden, en dat dat de interessante internationale uitwisseling toch sterk beperkt in Vlaanderen en Nederland, want wie wil nu naar een land gaan waar ze een soort dialect of een nutteloze taal praten (zoals het Baskisch, Catalaans, Valenciaans...). Zoals jullie mij kennen ben ik daar natuurlijk helemaal niet tegen ingegaan, ik houd mij trots liever voor mezelf, en kleineer mijn taal lachend mee. (maar binnenin was ik kwaad:)

De fysieke slag werd mij toegediend door een van de stadsgekken van Salamanca, op een doodgewone drukbevolkte avond, keihard op mijn rug. Misschien lokte ik het uit door iets te onsubtiel te vluchten van hem die eerder al zonder aanleiding een vriendinnetje van mij op haar arm geklopt had. Er moeten er van alle soorten zijn, maar ik liep er toch een week lang door getraumatiseerd.

Academisch nieuws
De stages zijn aaaallemaal afgelopen, het was een interessant jaar wat dat betreft, geriatrie, pediatrie, psychiatrie, een beetje oftamologie, neurochirurgie en neurologie. Hoewel het passieve stages waren heb ik er toch hier en daar wat van bijgeleerd. Grootste besluit is dat ik geen patiënt in een Spaans ziekenhuis wil zijn, en dat de dokters hier nooit communicatieles van de maeseneer gekregen hebben. En dat gratis gezondheidzorg (wat hier het geval is, alles wordt betaald door de sociale zekerheid) een slechte zaak is. Dit doordat er heel veel mensen met niets naar het ziekenhuis komen (het is toch gratis), waarmee enorm veel tijd verloren gaat, en dit ten koste van de mensen die werkelijk erge aandoeningen hebben (alhoewel dat het spaans organisatiegebrek daar ook iets mee te maken kan hebben).

De laatste lessen komen er aan, of dat is toch wat ik elke dag hoop, want er komt blijkbaar geen eind aan.

En er is de blok, hetgeen echter enigszins bemoeilijkt wordt door het gebrek aan cursussen en eigen notities, én door het feit dat het nog steeds les is, én door het feit dat 'zwaar studeren' voor de meeste mensen die ik hier ken, een kleine 4 uurtjes per dag is (en in het weekend niets natuurlijk), en ik toch meer werk heb dan dat, waardoor ik heel veel nee moet zeggen, en daar ben ik slecht in.

Examens vallen op 24 mei (pediatrie), 27 mei (psychiatrie,) 3 juni (trauma en reumatologie), 4 juni (oftalmologie)

En dan VAKANTIEEEE: 4 juni, richting Galicië en Asturias, ter afscheid van het jaar, ik ga de hele tijd wenen