En toen was ze weg...

Het was een heel erg stormerige dag. De Spaanse tv kon haar geluk niet op, in januari konden ze hele dagen vullen met verwondering over de hoeveelheid sneeuw, tot voor een paar dagen was het al regen en overstromingen waarover ze spraken, en nu, het sumum: de ciclogenesis explosiva met windsnelheid tot 150km/u!

Het huis verlaten werd afgeraden, en wie toch buitenkwam wist waarom: overal lagen dakpannen op de grond, bomen testten uit hoever ze konden buigen zonder te breken, vuilbakken lieten al hun papier vliegen, vuilniscontainers op wieletjes probeerden zelf op te stijgen. Alweer een uitdaging voor smetvrezend Salamanca!
Viviana, mijn Italiaans kotgenootje die vandaag met het vliegtuig terugkwam uit Italië was bijna neergestort...

Hier ziet u Viviana, verkleed als rendier van de kerstman, een bijna neerstortingservaring kan soms voor vreemde gedragsuitingen zorgen.

Ik maakte het allemaal niet echt mee want verdeel dit weekend tussen het driedaagse afscheidsfeest van mijn allerallerbeste vriendinnetje hier, uitslapen, en studeren.
Marta is eigenlijk iedereens beste vriendin, en moest daarom uitgebreid gevierd worden.

Donderdag met een verrassingsfeestje op haar kot met heerlijke chocolade-notentaart van haar kotgenoten, vrijdag met een nachtje uitgaan waarbij we een nieuwe mooie bar ontdekten en ik een groepje sympatieke belgen leerde kennen, zo een hyper-belgisch groepje, nl nederlands en franstaligen uit brussel, die omdat ze elkaars taal met moeite spreken, moesten communiceren in het Spaans.
En vrijdag, de climax, een hele avond gaan dansen met alle beste maatjes van hier en eindigen in 'el sabor', salsabar waar ze vanaf een zeker uur ook Afrikaanse muziek spelen en alle aanwezige afrikanen het beste van zichzelf geven in een supertropisch feest. Kijken mocht, maar meedansen moest! (al voel je u als blanke toch een beetje in discapaciteit wat ritmegevoel en elegantie betreft)
En toen was het afscheid, en nu is ze in Italië. Het is raar dat ik niet meer met haar churros zal gaan eten als mijn belgisch bezoek net weg is, of dat we niet meer samen als een van de weinige zielige studentjes naar de bibliotheek gaan, of dat ze niet meer zal zeggen, emmylou, het is nog maar 3u, je gaat toch nog eventjes uit met ons, of dat we geen tortillabroodjes meer gaan eten, of geen groepsuitstapjes meer gaan organiseren...
Volgende meeting zal zijn in België, en die daarna in Turijn, en dan zien we wel weer verder

Een foto van de wandeling met Ina, Femke, Elise en ik 2 weken geleden in de Sierra de Francia.

Stieren die wandelen door de straten en uitgedaagd worden door de rondlopende waaghalzen, maar koelbloedig verder blijven wandelen. Voor dit beeld hebben we (Barbara, ik en 2 Marta's) een half uur in de bijtende kou en wind zitten wachten, ik had het toch iets spectaculairder verwacht. Dezelfde stier (denk ik toch) zal twee uur later sterven in een stiergevecht.

Plaza Mayor van Ciudad Rodrigo, waar het stierengevecht plaatsvond. O en in Ciudad Rodrigo heb ik de beste churros ooit gegeten, dit gewoon ter info

Hier tussendoor een foto van fluorescerende neuronen, uit een tentoonstelling waar niemand naar gaat kijken, maar die toch nog mooi is (en gratis)

Barbara en ik op kot, voorbereid voor carnaval (minder profesioneel dan de spanjaarden die weer dagen gewerkt hadden aan perfect afgewerkte kostuums, of heel erg veel geld uitgaven voor kant en klare verkleeddingen). Het was een superbezoek, dankjewel!!

Nu na de bezoekjes, het carnaval en ook nog een chocoladefondu, zijn de heeeel drukke dagen hier begonnen. Er is les elke morgen om 8u, stage elke morgen tussen 10 en 1, les elke namiddag tussen 2 en 3 en soms 4 en 7, en studeren, ook elke namiddag tot 's avonds, de tijd die rest.
En dat ben ik niet gewoon, zo druk was het maar zelden in Gent, en zo zou het zeker niet mogen zijn in Spanje, dat als reputatie "vakantie" heeft.
Tussendoor zijn er ook elke week nog steeds afscheidstapas-etentjes en feestjes en dat soort dingen, tot er hier heeelemaal niemand meer gaat overblijven :( (misschien moet ik toch een keer spaanse vrienden zoeken, die gaan nooit naar huis. Ik zal alvast gebruik maken van de solidariteit bij het mondeling herexamen geriatrie, aan keerzijde van de medaille zit ook een goeie zijde)

Vakantienieuws
De vakantie is voorbij, helaas, want ze was de moeite waard. Een weekje thuis, of bij Philippe, of in Leuven, of in Gent. Gewoon lekker niets doen:)
En dan een halve week met bezoek in Salamanca, nl Femke en Maarten. Het weer zat niet mee, maaaaar de ambiance wel (vond ik toch). We bezochten elke hoek van Salamanca, dat bij nader inzien echt wel klein is --> maar laat dat ander bezoek niet afschrikken! Verder zagen we ook zo goed als alle museums hier (gezien het weer dus:s), het een wat interessanter dan het ander. Oa een over watermolens, een over auto's, over het oosten en het westen enzoverder. En uiteraard konden we de tapas niet laten voorbijgaan, noch de churros, noch hier en daar een feestje.
Met Femke en nog een paar erasmusmeisjes zijn we zondag nog in de sierra de francia gaan wandelen, mooie en poliglottische uitstap, en zaterdag een dorp zonder bezienswaardigheden gaan bezoeken (que pena).

Academisch nieuws
1. Het verdict van vorig semester..... Vanaf vanmorgen weet ik al mijn punten........Spannend........
En het werden twee NEGENS, voor neuro en voor geriatrie!!! Leve Spanje :D En een examen, verloskunde + gynecologie, 'niet meegedaan'.

Nuance is genoodzaakt. De 9 voor neurologie is inderdaad een mooie 9/10 waar ik heeeel erg blij mee ben. De 9 voor geriatrie daarentegen is een vieze vuile 9/20 oftewel 4.5/10. En het examen was nog zooo gemakkelijk. Zoals klassiek is in dit soort gevallen, leg ik de schuld bij de prof, die, zoals u uit een vorig bericht al kon afleiden, reeds lijdt aan lichte cognitieve achteruitgang (of seniliteit, hoe je het ook wil noemen), en mijn perfecte antwoorden in vloeiend spaans waarschijnlijk gewoon niet begreep.
Het 'niet meegedaan' examen van verloskunde en gyne, is een administratief probleempje dat maar blijft aanslepen. En gezien ik het niet zo moet hebben van koeien, heb ik ze nog niet bij de horens gevat, en zal dat wel nog een tijdje aanslepen.

2. Dit semester zal ik locomotor (oftwel traumatologie en reumatologie), psychiatrie, nog steeds pediatrie, oftalmologie en iets huisartsachtig hebben. Ietsje meer werk dan vorig semester dus.

3. Nu doe ik stages pediatrie op de afdeling oncologie-hematologie-reumatologie. Interessant, vriendelijke dokter, en medestageaire. In 2 dagen tijd hebben we toch al 5 kinderen gezien, die er allemaal gelukkig en gezond uitzagen, het teken dat ik een goeie dokter volg waarschijnlijk.