Examens zijn snel afgerond, een grote hulp waren de reeds op voorhand gekende examenvragen (voor 1 vak slechts weliswaar), anders was het heeeel wat lastiger geweest, alle 4 de examens vielen in 10 dagen. Mama en papa zijn mijn kamer komen ontmantelen en nog een beetje van het Salmantaans mooi weertje, plaza mayor en festivals komen genieten.
Na het laatste examens had ik nog een 5-tal gouden dagjes vakantie met Elise, Viviana, Chiara, Laura en Thomas, richting La Galicia, volgens velen, waaronder mij, de mooiste regio uit Spanje. (helaas ten gevolge van het slechtste weer).
Om 5u, zonder kaart, zonder hotel, maar met heel veel animo, vertrokken we naar eerste punt, Santiago.
Gevolg: de eerste van vele hilarische misrijdmomenten, dit een half uur na het verlaten van SalamancaDag 1 bezochten we Santiago, mooi, maar niet zo mooi als Salamanca:). Prachtig park met uitzicht op kathedraal, indrukwekkende kathedraal, mooie pleintjes en een middeleeuws feest met heeeeeeeel veel eten. Een weetje voor de cultuurminnende lezer: dit jaar is een jacobeïsch jaar, hetgeen wil zeggen dat je het beeld van de apostel mag omarmen. Allen daarheen dus, want de volgende apostelomarming zal pas mogen plaatsvinden binnen 11 jaar.
Chiara, genietend van het mooi zicht
Middeleeuws geneesmiddelen, alles komt terug, dus ook deze zijn nu weer hip. Er bestaat geen kwaaltje zonder dat je er een theetje voor kan drinken.Die avond reden we verder naar A Coruña, naar de zeeee. Stad bekend om zijn vuurtoren, met een gezellig centrum, ook weer mooi parkje, en heel veel vis-eet-gelegenheden. Elise leerde er mij starten op hellings, en ik leerde haar kalmeren bij het autorijden in de stad.
De laatste twee dagen waren de mooiste, aan de Costa da Morte, met zijn indrukwekkende zichten, strandjes, havens met gekleurde bootjes, kliffen, groene velden, rotsen, zonsondergang, het beste pension, het beste visrestaurant, en de beste companie. Die dag werd ik verliefd op Galicia. De onophoudende regen (niet te zien op de foto's) nam ik er met een beetje tegenstribbelen dan toch maar bij.
Na een omtoertje langs Portugal dat met zijn kleine weggetjes, bruingroene heuvels met typische dorpjes en halfvervallen maar desalniettemin mooie huisjes, mij in 1 uur betoverde, kwamen we rond 11u in Salamanca terug. Te laat voor mijn eigen afscheidsfeestje, maar mijn maatjes waren geduldig, en in de mooiste/leutigste/triestigste sfeer feestte ik voor een laatste keer de nacht door in mijn Salamanca.En toen, de moeilijkste dag ooit, het echte definitieve afscheid. Samen ontbeten we nog een keer op kot, sleutel werd afgegeven, en daarna trokken we met de beste vriendjes in een solidaire stoet, iedereen met een deel van mijn bagage, naar het busstation, vanwaar de bus mij naar Valladolid en naar huis bracht. Spanje was precies nog nooit zo mooi als toen ik er wegreed...
De studententijd is de beste tijd van je leven, en je erasmusjaar is de beste tijd van je studententijd, zeggen ze.
Hopelijk is dit niet waar, want in mijn toekomstig 100jarig leven plan ik nog heel veel goeie tijden. Maar ik ben blij dat ik dit voor de zekerheid toch al heb meegemaakt, het was zonder twijfel de beste beslissing van mijn leven tot hiertoe:).
Dit dankzij Elise, Viviana, Chiara, Marta, Sara, Thomas, Enrico, Paolo, Laura, de geneeskundemaatjes, de vrienden van het eerste semester die te vroeg terug moesten, alle leuke bezoekjes van iedereen (Thaïs, Elisabeth en Jonas, Philippe, Barbara, Caroline, Thibo, Maarten, Femke, en mijn mama en papa en broers), de brieven,kaartjes en mails van thuis, de vakantietjes in België tussendoor, de vriendelijke postbode, de lieve mevrouw van de fruitwinkel, de meneer van de fotocopiewinkel, de mooie stad, de bijna-spaanse vrienden, de taal, de manier van leven, de tapas, de uitstapjes, de kleedjeswinkel, de immer zingende, verklede en feestende Spanjaarden...
Dankjewel aan het trouw lezerspubliek, dit was het laatste
