Thuis bleef ik toch niet, hoe goed het klokje hier ook tikt.
Na een jaartje citytrippen in Oostende-Brussel en de rest van de wereld-Aalst-Gent....., nu exotischer oorden op.
We vertrekken 3/12/2011 met 3 geneeskundestudenten/ bijna-dokters (hm) naar Ecuador, het land van de eeuwige lente. De verwachtingen zijn hoog!
U verneemt er alles over - afhankelijk van hoe spannend het leven daar zal zijn - op dit adres.
woensdag 30 november 2011
vrijdag 11 juni 2010
Niets is voor altijd
Thuis ben ik en thuis blijf ik. Vreemd:) Nu is het iedereen thuis terugzien en wachten op de bezoekjes van Elise in juni, de italiaantjes in augustus, en mezelf naar frankrijk en italië in juli en september.
Examens zijn snel afgerond, een grote hulp waren de reeds op voorhand gekende examenvragen (voor 1 vak slechts weliswaar), anders was het heeeel wat lastiger geweest, alle 4 de examens vielen in 10 dagen. Mama en papa zijn mijn kamer komen ontmantelen en nog een beetje van het Salmantaans mooi weertje, plaza mayor en festivals komen genieten.
Na het laatste examens had ik nog een 5-tal gouden dagjes vakantie met Elise, Viviana, Chiara, Laura en Thomas, richting La Galicia, volgens velen, waaronder mij, de mooiste regio uit Spanje. (helaas ten gevolge van het slechtste weer).
Om 5u, zonder kaart, zonder hotel, maar met heel veel animo, vertrokken we naar eerste punt, Santiago.
Gevolg: de eerste van vele hilarische misrijdmomenten, dit een half uur na het verlaten van Salamanca
Dag 1 bezochten we Santiago, mooi, maar niet zo mooi als Salamanca:). Prachtig park met uitzicht op kathedraal, indrukwekkende kathedraal, mooie pleintjes en een middeleeuws feest met heeeeeeeel veel eten. Een weetje voor de cultuurminnende lezer: dit jaar is een jacobeïsch jaar, hetgeen wil zeggen dat je het beeld van de apostel mag omarmen. Allen daarheen dus, want de volgende apostelomarming zal pas mogen plaatsvinden binnen 11 jaar.
Chiara, genietend van het mooi zicht
Middeleeuws geneesmiddelen, alles komt terug, dus ook deze zijn nu weer hip. Er bestaat geen kwaaltje zonder dat je er een theetje voor kan drinken.
Die avond reden we verder naar A Coruña, naar de zeeee. Stad bekend om zijn vuurtoren, met een gezellig centrum, ook weer mooi parkje, en heel veel vis-eet-gelegenheden. Elise leerde er mij starten op hellings, en ik leerde haar kalmeren bij het autorijden in de stad.
De laatste twee dagen waren de mooiste, aan de Costa da Morte, met zijn indrukwekkende zichten, strandjes, havens met gekleurde bootjes, kliffen, groene velden, rotsen, zonsondergang, het beste pension, het beste visrestaurant, en de beste companie. Die dag werd ik verliefd op Galicia. De onophoudende regen (niet te zien op de foto's) nam ik er met een beetje tegenstribbelen dan toch maar bij.
Na een omtoertje langs Portugal dat met zijn kleine weggetjes, bruingroene heuvels met typische dorpjes en halfvervallen maar desalniettemin mooie huisjes, mij in 1 uur betoverde, kwamen we rond 11u in Salamanca terug. Te laat voor mijn eigen afscheidsfeestje, maar mijn maatjes waren geduldig, en in de mooiste/leutigste/triestigste sfeer feestte ik voor een laatste keer de nacht door in mijn Salamanca.
En toen, de moeilijkste dag ooit, het echte definitieve afscheid. Samen ontbeten we nog een keer op kot, sleutel werd afgegeven, en daarna trokken we met de beste vriendjes in een solidaire stoet, iedereen met een deel van mijn bagage, naar het busstation, vanwaar de bus mij naar Valladolid en naar huis bracht. Spanje was precies nog nooit zo mooi als toen ik er wegreed...
De studententijd is de beste tijd van je leven, en je erasmusjaar is de beste tijd van je studententijd, zeggen ze.
Hopelijk is dit niet waar, want in mijn toekomstig 100jarig leven plan ik nog heel veel goeie tijden. Maar ik ben blij dat ik dit voor de zekerheid toch al heb meegemaakt, het was zonder twijfel de beste beslissing van mijn leven tot hiertoe:).
Dit dankzij Elise, Viviana, Chiara, Marta, Sara, Thomas, Enrico, Paolo, Laura, de geneeskundemaatjes, de vrienden van het eerste semester die te vroeg terug moesten, alle leuke bezoekjes van iedereen (Thaïs, Elisabeth en Jonas, Philippe, Barbara, Caroline, Thibo, Maarten, Femke, en mijn mama en papa en broers), de brieven,kaartjes en mails van thuis, de vakantietjes in België tussendoor, de vriendelijke postbode, de lieve mevrouw van de fruitwinkel, de meneer van de fotocopiewinkel, de mooie stad, de bijna-spaanse vrienden, de taal, de manier van leven, de tapas, de uitstapjes, de kleedjeswinkel, de immer zingende, verklede en feestende Spanjaarden...
Dankjewel aan het trouw lezerspubliek, dit was het laatste
Examens zijn snel afgerond, een grote hulp waren de reeds op voorhand gekende examenvragen (voor 1 vak slechts weliswaar), anders was het heeeel wat lastiger geweest, alle 4 de examens vielen in 10 dagen. Mama en papa zijn mijn kamer komen ontmantelen en nog een beetje van het Salmantaans mooi weertje, plaza mayor en festivals komen genieten.
Na het laatste examens had ik nog een 5-tal gouden dagjes vakantie met Elise, Viviana, Chiara, Laura en Thomas, richting La Galicia, volgens velen, waaronder mij, de mooiste regio uit Spanje. (helaas ten gevolge van het slechtste weer).
Om 5u, zonder kaart, zonder hotel, maar met heel veel animo, vertrokken we naar eerste punt, Santiago.
Gevolg: de eerste van vele hilarische misrijdmomenten, dit een half uur na het verlaten van SalamancaDag 1 bezochten we Santiago, mooi, maar niet zo mooi als Salamanca:). Prachtig park met uitzicht op kathedraal, indrukwekkende kathedraal, mooie pleintjes en een middeleeuws feest met heeeeeeeel veel eten. Een weetje voor de cultuurminnende lezer: dit jaar is een jacobeïsch jaar, hetgeen wil zeggen dat je het beeld van de apostel mag omarmen. Allen daarheen dus, want de volgende apostelomarming zal pas mogen plaatsvinden binnen 11 jaar.
Chiara, genietend van het mooi zicht
Middeleeuws geneesmiddelen, alles komt terug, dus ook deze zijn nu weer hip. Er bestaat geen kwaaltje zonder dat je er een theetje voor kan drinken.Die avond reden we verder naar A Coruña, naar de zeeee. Stad bekend om zijn vuurtoren, met een gezellig centrum, ook weer mooi parkje, en heel veel vis-eet-gelegenheden. Elise leerde er mij starten op hellings, en ik leerde haar kalmeren bij het autorijden in de stad.
De laatste twee dagen waren de mooiste, aan de Costa da Morte, met zijn indrukwekkende zichten, strandjes, havens met gekleurde bootjes, kliffen, groene velden, rotsen, zonsondergang, het beste pension, het beste visrestaurant, en de beste companie. Die dag werd ik verliefd op Galicia. De onophoudende regen (niet te zien op de foto's) nam ik er met een beetje tegenstribbelen dan toch maar bij.
Na een omtoertje langs Portugal dat met zijn kleine weggetjes, bruingroene heuvels met typische dorpjes en halfvervallen maar desalniettemin mooie huisjes, mij in 1 uur betoverde, kwamen we rond 11u in Salamanca terug. Te laat voor mijn eigen afscheidsfeestje, maar mijn maatjes waren geduldig, en in de mooiste/leutigste/triestigste sfeer feestte ik voor een laatste keer de nacht door in mijn Salamanca.En toen, de moeilijkste dag ooit, het echte definitieve afscheid. Samen ontbeten we nog een keer op kot, sleutel werd afgegeven, en daarna trokken we met de beste vriendjes in een solidaire stoet, iedereen met een deel van mijn bagage, naar het busstation, vanwaar de bus mij naar Valladolid en naar huis bracht. Spanje was precies nog nooit zo mooi als toen ik er wegreed...
De studententijd is de beste tijd van je leven, en je erasmusjaar is de beste tijd van je studententijd, zeggen ze.
Hopelijk is dit niet waar, want in mijn toekomstig 100jarig leven plan ik nog heel veel goeie tijden. Maar ik ben blij dat ik dit voor de zekerheid toch al heb meegemaakt, het was zonder twijfel de beste beslissing van mijn leven tot hiertoe:).
Dit dankzij Elise, Viviana, Chiara, Marta, Sara, Thomas, Enrico, Paolo, Laura, de geneeskundemaatjes, de vrienden van het eerste semester die te vroeg terug moesten, alle leuke bezoekjes van iedereen (Thaïs, Elisabeth en Jonas, Philippe, Barbara, Caroline, Thibo, Maarten, Femke, en mijn mama en papa en broers), de brieven,kaartjes en mails van thuis, de vakantietjes in België tussendoor, de vriendelijke postbode, de lieve mevrouw van de fruitwinkel, de meneer van de fotocopiewinkel, de mooie stad, de bijna-spaanse vrienden, de taal, de manier van leven, de tapas, de uitstapjes, de kleedjeswinkel, de immer zingende, verklede en feestende Spanjaarden...
Dankjewel aan het trouw lezerspubliek, dit was het laatste
maandag 24 mei 2010
Het was zo'n nacht, die je normaal alleen in (slechte) films ziet, of reclames voor matrassen.
Je draait je op je zij, dan op je rug, dan op je andere zij, dan heb je te warm en ga je op je deken liggen, dan heb je te koud en ga je er weer onder liggen, dan heb je weer te warm en haal je u deken uit u laken, dan draai je je weer op je zij, op je rug, dan denk je, misschien gaat het beter als ik op mijn opblaasbaar matje slaap, blijkt van niet, dus je kruipt terug in je bed, dan ga je naar toilet. We zijn ondertussen al 3 uur verder, zonder een minuut slaap, ondertussen piekerend over het examen van morgen en al die erna, over het nabije einde, denkend aan leuke dingen, aan al het geregel, aan de toekomst... Om 4 u snachts komt Viviana terug van haar studeersessie in de bib, en uit nood aan menselijk contact houden we een manzanillathee + homeopathiefeestje met ons 2 en daarna back to bed, waar zich het scenario herhaalt van de eerste helft van de nacht, met nóg meer toiletbezoek door de thee, tot het 8u is en ik moet opstaan en examen pediatrie gaan maken. (en in de namiddag kan je enkel onzinnige tekst schrijven op je blog)
Ondertussen is het eerste examen achter de rug, geslaagd vermoed ik. En weet ik dat je ook examens kan slagen zonder slapen, mooi meegenomen.
Het is echter niet al kommer en kwel hier, vooral als de zon schijnt, en ik op het dakterras van Chiara met zicht op de bergen en een halve kathedraal kan gaan studeren, of als we 'savonds als pauze een ijsje gaan eten op de plaza mayor die rond 9u uitpuilt van mensen met hetzelfde idee.
Én niet te vergeten: als Caroline op bezoek komt! En tegelijkertijd Eyjajakfalöful zijn as tot over Spanje blaast. Jammer voor Caroline, (maar toch niet té hoop ik), te meer daar na 1 zonnige avond, de rest regenweer was, maar leuk voor mij, om 3 dagen langer haar leuke companie te hebben, om rond te wandelen, uren in de bib te slijten en te leren nadenken over maar 1 keer per week naar de supermarkt gaan (ik ga elke dag, soms 2 keer per dag :)
Om te tonen dat het weer ook hier wisselvallig kan zijn: hier een foto van Elise en Chiara op een willekeurige lentedag, na de twee foto's van Caro en ik op een andere willekeurige lentedag
Een andere gebeurtenis was het afscheid van Salma (ze maakt al haar examens in 2e zit en zal dus pas in juni terugzijn) die voor de gelegenheid een heerlijke couscous gemaakt heeft en alweer met interessante en grappige Arabische verhalen afkwam. Blijkt dat de Libanezen een beetje de Hollanders onder de Arabieren zijn (wat betreft zot-heid en extravertie). Een van de weinige gelegenheden voor een foto van de 4 kotgenootjes:
Je draait je op je zij, dan op je rug, dan op je andere zij, dan heb je te warm en ga je op je deken liggen, dan heb je te koud en ga je er weer onder liggen, dan heb je weer te warm en haal je u deken uit u laken, dan draai je je weer op je zij, op je rug, dan denk je, misschien gaat het beter als ik op mijn opblaasbaar matje slaap, blijkt van niet, dus je kruipt terug in je bed, dan ga je naar toilet. We zijn ondertussen al 3 uur verder, zonder een minuut slaap, ondertussen piekerend over het examen van morgen en al die erna, over het nabije einde, denkend aan leuke dingen, aan al het geregel, aan de toekomst... Om 4 u snachts komt Viviana terug van haar studeersessie in de bib, en uit nood aan menselijk contact houden we een manzanillathee + homeopathiefeestje met ons 2 en daarna back to bed, waar zich het scenario herhaalt van de eerste helft van de nacht, met nóg meer toiletbezoek door de thee, tot het 8u is en ik moet opstaan en examen pediatrie gaan maken. (en in de namiddag kan je enkel onzinnige tekst schrijven op je blog)
Ondertussen is het eerste examen achter de rug, geslaagd vermoed ik. En weet ik dat je ook examens kan slagen zonder slapen, mooi meegenomen.
Het is echter niet al kommer en kwel hier, vooral als de zon schijnt, en ik op het dakterras van Chiara met zicht op de bergen en een halve kathedraal kan gaan studeren, of als we 'savonds als pauze een ijsje gaan eten op de plaza mayor die rond 9u uitpuilt van mensen met hetzelfde idee.
Én niet te vergeten: als Caroline op bezoek komt! En tegelijkertijd Eyjajakfalöful zijn as tot over Spanje blaast. Jammer voor Caroline, (maar toch niet té hoop ik), te meer daar na 1 zonnige avond, de rest regenweer was, maar leuk voor mij, om 3 dagen langer haar leuke companie te hebben, om rond te wandelen, uren in de bib te slijten en te leren nadenken over maar 1 keer per week naar de supermarkt gaan (ik ga elke dag, soms 2 keer per dag :)
Om te tonen dat het weer ook hier wisselvallig kan zijn: hier een foto van Elise en Chiara op een willekeurige lentedag, na de twee foto's van Caro en ik op een andere willekeurige lentedag
Een andere gebeurtenis was het afscheid van Salma (ze maakt al haar examens in 2e zit en zal dus pas in juni terugzijn) die voor de gelegenheid een heerlijke couscous gemaakt heeft en alweer met interessante en grappige Arabische verhalen afkwam. Blijkt dat de Libanezen een beetje de Hollanders onder de Arabieren zijn (wat betreft zot-heid en extravertie). Een van de weinige gelegenheden voor een foto van de 4 kotgenootjes:
woensdag 5 mei 2010
Faits divers:
1) in een nacht zijn de temperaturen gezakt van 30° naar 0°, en nergens werkt de verwarming nog dus het is koud binnen en buiten, veel te koud voor een land als Spanje!
2) Laatst heb ik twee slagen gekregen:
Een morele slag door de neuroloog die vond dat de vlamingen (en eigenlijk ook Nederland) kortzichtig zijn door het Nederlands als officiële taal te houden, en dat dat de interessante internationale uitwisseling toch sterk beperkt in Vlaanderen en Nederland, want wie wil nu naar een land gaan waar ze een soort dialect of een nutteloze taal praten (zoals het Baskisch, Catalaans, Valenciaans...). Zoals jullie mij kennen ben ik daar natuurlijk helemaal niet tegen ingegaan, ik houd mij trots liever voor mezelf, en kleineer mijn taal lachend mee. (maar binnenin was ik kwaad:)
De fysieke slag werd mij toegediend door een van de stadsgekken van Salamanca, op een doodgewone drukbevolkte avond, keihard op mijn rug. Misschien lokte ik het uit door iets te onsubtiel te vluchten van hem die eerder al zonder aanleiding een vriendinnetje van mij op haar arm geklopt had. Er moeten er van alle soorten zijn, maar ik liep er toch een week lang door getraumatiseerd.
1) in een nacht zijn de temperaturen gezakt van 30° naar 0°, en nergens werkt de verwarming nog dus het is koud binnen en buiten, veel te koud voor een land als Spanje!
2) Laatst heb ik twee slagen gekregen:
Een morele slag door de neuroloog die vond dat de vlamingen (en eigenlijk ook Nederland) kortzichtig zijn door het Nederlands als officiële taal te houden, en dat dat de interessante internationale uitwisseling toch sterk beperkt in Vlaanderen en Nederland, want wie wil nu naar een land gaan waar ze een soort dialect of een nutteloze taal praten (zoals het Baskisch, Catalaans, Valenciaans...). Zoals jullie mij kennen ben ik daar natuurlijk helemaal niet tegen ingegaan, ik houd mij trots liever voor mezelf, en kleineer mijn taal lachend mee. (maar binnenin was ik kwaad:)
De fysieke slag werd mij toegediend door een van de stadsgekken van Salamanca, op een doodgewone drukbevolkte avond, keihard op mijn rug. Misschien lokte ik het uit door iets te onsubtiel te vluchten van hem die eerder al zonder aanleiding een vriendinnetje van mij op haar arm geklopt had. Er moeten er van alle soorten zijn, maar ik liep er toch een week lang door getraumatiseerd.
Academisch nieuws
De stages zijn aaaallemaal afgelopen, het was een interessant jaar wat dat betreft, geriatrie, pediatrie, psychiatrie, een beetje oftamologie, neurochirurgie en neurologie. Hoewel het passieve stages waren heb ik er toch hier en daar wat van bijgeleerd. Grootste besluit is dat ik geen patiënt in een Spaans ziekenhuis wil zijn, en dat de dokters hier nooit communicatieles van de maeseneer gekregen hebben. En dat gratis gezondheidzorg (wat hier het geval is, alles wordt betaald door de sociale zekerheid) een slechte zaak is. Dit doordat er heel veel mensen met niets naar het ziekenhuis komen (het is toch gratis), waarmee enorm veel tijd verloren gaat, en dit ten koste van de mensen die werkelijk erge aandoeningen hebben (alhoewel dat het spaans organisatiegebrek daar ook iets mee te maken kan hebben).
De laatste lessen komen er aan, of dat is toch wat ik elke dag hoop, want er komt blijkbaar geen eind aan.
De stages zijn aaaallemaal afgelopen, het was een interessant jaar wat dat betreft, geriatrie, pediatrie, psychiatrie, een beetje oftamologie, neurochirurgie en neurologie. Hoewel het passieve stages waren heb ik er toch hier en daar wat van bijgeleerd. Grootste besluit is dat ik geen patiënt in een Spaans ziekenhuis wil zijn, en dat de dokters hier nooit communicatieles van de maeseneer gekregen hebben. En dat gratis gezondheidzorg (wat hier het geval is, alles wordt betaald door de sociale zekerheid) een slechte zaak is. Dit doordat er heel veel mensen met niets naar het ziekenhuis komen (het is toch gratis), waarmee enorm veel tijd verloren gaat, en dit ten koste van de mensen die werkelijk erge aandoeningen hebben (alhoewel dat het spaans organisatiegebrek daar ook iets mee te maken kan hebben).
De laatste lessen komen er aan, of dat is toch wat ik elke dag hoop, want er komt blijkbaar geen eind aan.
En er is de blok, hetgeen echter enigszins bemoeilijkt wordt door het gebrek aan cursussen en eigen notities, én door het feit dat het nog steeds les is, én door het feit dat 'zwaar studeren' voor de meeste mensen die ik hier ken, een kleine 4 uurtjes per dag is (en in het weekend niets natuurlijk), en ik toch meer werk heb dan dat, waardoor ik heel veel nee moet zeggen, en daar ben ik slecht in.
Examens vallen op 24 mei (pediatrie), 27 mei (psychiatrie,) 3 juni (trauma en reumatologie), 4 juni (oftalmologie)
En dan VAKANTIEEEE: 4 juni, richting Galicië en Asturias, ter afscheid van het jaar, ik ga de hele tijd wenen
maandag 19 april 2010
Sfeerbeelden van de voorbije week
lunes de aguas (officiële feestdag hier ter viering van de terugkom van de prostituees na de vasten, zoals reeds in vorig berichtje aangekondigd. Wordt gevierd met reuze picknick-botellon aan de oevers van de rivier, met djembe's, jongleurs, fluitspelers, en dansende, etende en vrolijke mensen),
zondag- marktdag, helaas, want zaterdag- uitgaansdag en de markt is alleen in de voormiddag, en een heeeeel eind stappen
Ondertussen ben ik ook 23 jaar geworden.
Ik zou deze schitterende gebeurtenis in Portugal vieren, dankzij de gastvrijheid van de geschiedenisfaculteit, van wie ik mocht parasiteren voor het busreisje naar Lissabon . Gastvrijheid is echter een ding, organisatie is iets anders. Na heel veel tegenstrijdige nieuwsjes van wel plaats-geen plaats-toch plaats-toch geen plaats, wist ik enkele uurtjes voor vertrek (mijn picknick en bijna mijn valies waren al klaar, snif), dat er toch geen plaats was voor mij. Echt veel getreur was er niet, in de plaats kon ik het vieren met al mijn beste maatjes behalve Sara, die wel naar portugal mocht, en Elise die met haar broer een reisje naar Granada en Cordoba deed. Hun cadeautje heb ik gelukkig wel gekregen :) nl een kleedje, waarvoor het nu, zelfs is spanje, weer te slecht weer is om te dragen tss.
Het feestgebeuren zelf was niet zoveel anders dan de andere feestavondjes op ons kot, maar daarom dus perfect, nl drinken, praten, lachen, met muziek (van de computer of live harmonica of acordeon), en midden in de nacht beginnen koken, deze keer een hele zak patatten omgevormd naar frieten, ter ere van belgië, (beeld ik mij in:), als extraatje zongen ze voor mij, en kreeg ik cadeaus, joepie!
En hoe kan je beter een nieuw levensjaar beginnen, dan met een milkshake en een nieuw kapsel.
lunes de aguas (officiële feestdag hier ter viering van de terugkom van de prostituees na de vasten, zoals reeds in vorig berichtje aangekondigd. Wordt gevierd met reuze picknick-botellon aan de oevers van de rivier, met djembe's, jongleurs, fluitspelers, en dansende, etende en vrolijke mensen),
pizzadeeg in aanmaking
zondag- marktdag, helaas, want zaterdag- uitgaansdag en de markt is alleen in de voormiddag, en een heeeeel eind stappen
Ondertussen ben ik ook 23 jaar geworden.
Ik zou deze schitterende gebeurtenis in Portugal vieren, dankzij de gastvrijheid van de geschiedenisfaculteit, van wie ik mocht parasiteren voor het busreisje naar Lissabon . Gastvrijheid is echter een ding, organisatie is iets anders. Na heel veel tegenstrijdige nieuwsjes van wel plaats-geen plaats-toch plaats-toch geen plaats, wist ik enkele uurtjes voor vertrek (mijn picknick en bijna mijn valies waren al klaar, snif), dat er toch geen plaats was voor mij. Echt veel getreur was er niet, in de plaats kon ik het vieren met al mijn beste maatjes behalve Sara, die wel naar portugal mocht, en Elise die met haar broer een reisje naar Granada en Cordoba deed. Hun cadeautje heb ik gelukkig wel gekregen :) nl een kleedje, waarvoor het nu, zelfs is spanje, weer te slecht weer is om te dragen tss.
Het feestgebeuren zelf was niet zoveel anders dan de andere feestavondjes op ons kot, maar daarom dus perfect, nl drinken, praten, lachen, met muziek (van de computer of live harmonica of acordeon), en midden in de nacht beginnen koken, deze keer een hele zak patatten omgevormd naar frieten, ter ere van belgië, (beeld ik mij in:), als extraatje zongen ze voor mij, en kreeg ik cadeaus, joepie!En hoe kan je beter een nieuw levensjaar beginnen, dan met een milkshake en een nieuw kapsel.
En om te zorgen dat jullie geen gil geven zoals mijn Frans kotgenootje toen ze terug kwam van haar reisje en mij zag, zo zie ik er nu uit:
zaterdag 10 april 2010
Zoals het klokje thuis tikt...
...tikt het toch eigenlijk nergens!
Vandaar: hier een GROOT DANKWOORD:
Dankjewel philippe voor het ophalen van de luchthaven en de algehele moeite om elke keer heen en weer van brussel naar mij te rijden én zelfs bedankt voor de blinkende indische oorbellen en voor aallle aandacht en liefde,
dankje bomama voor het eten paasmaandag,
nicolas papa mama en skypelouis voor de gezellige familiedag, en extra papa voor het voeren en halen en rondrijden zodat ik overla naartoe geraakte, en extra mama om mij het gevoel te geven echt op vakantie te zijn
mamie en bonpapa voor het namiddagje in de tuin van avondvrede,
katya voor de tiramisu-appeltaart en bijpraten op het terrasje in de belgische zon,
Ruth! voor het verjaren net als ik terugwas én dat vieren met een alomgekend lekker eetfeestje, dankjewel ook dorothee, liesbeth, sylvie, caro voor de aanwezigheid op Ruth haar feestje:), en sylvie en caroline om ervoor thuis al te komen voor-eten,
Thaïs voor het prachtig rondfietstoertje in brugge, en naar damme, en de pannekoek en de ontvangst bij je thuis,
Elisabeth en Jonas, vriend van Elisabeth:), en ook nog een keer Billie voor de superleuke avond in het Oud Klooster om nog een keertje goed bij te lachen, voor veel herhaling vatbaar een keer ik terugben hoop ik!
Eline voor de minisalamancameeting in Leuven
En heel bedankt alle Leuvense maatjes (barbara, toon, caro, dries, margo, billie)voor de supergezellige laatste avond!
Terugkeren naar Spanje deed eventjes weer een beetje pijn, tot ik hier op kot vrolijk ontvangen werd en er toevallig een etentje gepland was, bereid door Elise's broer hier op bezoek, die toevallig kok is, mmmmmmmmmmm
Nu beginnen de laatste 2 Salmantaanse maanden, gevuld met stages oftalmologie, neurologie, laatste lessen, blok en examens. En af en toe nog een vrije dag voor een of andere patroonheilige, of zoals vandaag, om de terugkeer van de prostituees in de stad te vieren, die eruit geband waren tijdens de vasten.
Dankjewel philippe voor het ophalen van de luchthaven en de algehele moeite om elke keer heen en weer van brussel naar mij te rijden én zelfs bedankt voor de blinkende indische oorbellen en voor aallle aandacht en liefde,
dankje bomama voor het eten paasmaandag,
nicolas papa mama en skypelouis voor de gezellige familiedag, en extra papa voor het voeren en halen en rondrijden zodat ik overla naartoe geraakte, en extra mama om mij het gevoel te geven echt op vakantie te zijn
mamie en bonpapa voor het namiddagje in de tuin van avondvrede,
katya voor de tiramisu-appeltaart en bijpraten op het terrasje in de belgische zon,
Ruth! voor het verjaren net als ik terugwas én dat vieren met een alomgekend lekker eetfeestje, dankjewel ook dorothee, liesbeth, sylvie, caro voor de aanwezigheid op Ruth haar feestje:), en sylvie en caroline om ervoor thuis al te komen voor-eten,
Thaïs voor het prachtig rondfietstoertje in brugge, en naar damme, en de pannekoek en de ontvangst bij je thuis,
Elisabeth en Jonas, vriend van Elisabeth:), en ook nog een keer Billie voor de superleuke avond in het Oud Klooster om nog een keertje goed bij te lachen, voor veel herhaling vatbaar een keer ik terugben hoop ik!
Eline voor de minisalamancameeting in Leuven
En heel bedankt alle Leuvense maatjes (barbara, toon, caro, dries, margo, billie)voor de supergezellige laatste avond!
Terugkeren naar Spanje deed eventjes weer een beetje pijn, tot ik hier op kot vrolijk ontvangen werd en er toevallig een etentje gepland was, bereid door Elise's broer hier op bezoek, die toevallig kok is, mmmmmmmmmmm
Nu beginnen de laatste 2 Salmantaanse maanden, gevuld met stages oftalmologie, neurologie, laatste lessen, blok en examens. En af en toe nog een vrije dag voor een of andere patroonheilige, of zoals vandaag, om de terugkeer van de prostituees in de stad te vieren, die eruit geband waren tijdens de vasten.
zaterdag 3 april 2010
de nacht was koud en donker, en duurde veel te lang
Enkele dagen en meer dan 10 processies later, richt ik mij weer tot jullie.In de kleuterklas, met mijn beste vriendin toenertijd, stond ik soms vanaf het begin van de speeltijd in de rij, om toch maar vooraan te kunnen staan om naar de klas te wandelen. Lijkt iets onnozel, maar sindsdien heb ik al uren vooraan staan wachten om koningen te zien passeren, soldatendefilés, danseressen, stieren, gentsefeetsenstoets, om zonsopgangen, concerten... mee te maken vanaf de beste plaats. Elke keer is het koud, duurt het veel te lang, worden de mensen rond u vervelend en zijn er storende kinderen, omdat iedereen de beste plaats wilt, en iedereen hoopt: "het kan maar beter de moeite zijn" en "zoiets doe ik geen twee keer!". En toch, we staan er altijd met z'n 1000-en opnieuw en opnieuw, en opnieuw.
Dit weekend heb ik mij gespecialiseerd in de categorie 'religieuze processies'.
Deze van vorige zondag was een kleintje, om al wat de sfeer te leren kennen. Waar ik in mijn vorig bericht een beetje spottend klonk, hebben de processies witte 'klukluxers' van woensdagnacht, vertrekkend van de schitterend verlichte kathedraal onder begeleiding van trommels en muziek stijl 'o hoofd vol bloed en wonden', mij met ontzag en bewondering gevuld!
Ondertussen ben ik ook dat stadium alweer voorbij en ben ik ze lichtjes beu. De nacht doorsteken in Zamora, mooi klein stadje en bekend om zijn processies, om er alweer een stuk of 3 te zien, kan er voor iets tussen zitten.
Hier ziet u een willekeurige muur in Zamora.De leeuw van vlaanderen is blijkbaar ook die van zamora/castilla y leon, en naar het schijnt ook die van normandië. (en de waalse haan is eigenlijk die van heel frankrijk)
Hier kan u nog net een glimp opvangen van de virgen
Vol energie aan het station:)
Tussen de processie van 12u en die van 5u is het de gewoonte dat iedereen uitgaat en daarbij de nodige hoeveelheid alcohol verzet, een beetje zoals carnaval. Niet voor niets noemt men die van 5u " la procesion de los borrachos", vol zotte/zatte gemaskerden die flirten met de meisjes langs de kant, die snoepjes uitdelen, en in het algemeen meer op een soort clowns lijken dan op serieuze katholieken. Was een beetje een parodie op alle seriositeit van de andere optochten. Nochtans, ook in deze processies droegen ze van die reuze-jezus-taferelen op hun schouders mee.
3 Borrachos
Abonneren op:
Posts (Atom)
