Het huis verlaten werd afgeraden, en wie toch buitenkwam wist waarom: overal lagen dakpannen op de grond, bomen testten uit hoever ze konden buigen zonder te breken, vuilbakken lieten al hun papier vliegen, vuilniscontainers op wieletjes probeerden zelf op te stijgen. Alweer een uitdaging voor smetvrezend Salamanca!
Viviana, mijn Italiaans kotgenootje die vandaag met het vliegtuig terugkwam uit Italië was bijna neergestort...
Hier ziet u Viviana, verkleed als rendier van de kerstman, een bijna neerstortingservaring kan soms voor vreemde gedragsuitingen zorgen.
Ik maakte het allemaal niet echt mee want verdeel dit weekend tussen het driedaagse afscheidsfeest van mijn allerallerbeste vriendinnetje hier, uitslapen, en studeren.
Marta is eigenlijk iedereens beste vriendin, en moest daarom uitgebreid gevierd worden.
Donderdag met een verrassingsfeestje op haar kot met heerlijke chocolade-notentaart van haar kotgenoten, vrijdag met een nachtje uitgaan waarbij we een nieuwe mooie bar ontdekten en ik een groepje sympatieke belgen leerde kennen, zo een hyper-belgisch groepje, nl nederlands en franstaligen uit brussel, die omdat ze elkaars taal met moeite spreken, moesten communiceren in het Spaans.
En vrijdag, de climax, een hele avond gaan dansen met alle beste maatjes van hier en eindigen in 'el sabor', salsabar waar ze vanaf een zeker uur ook Afrikaanse muziek spelen en alle aanwezige afrikanen het beste van zichzelf geven in een supertropisch feest. Kijken mocht, maar meedansen moest! (al voel je u als blanke toch een beetje in discapaciteit wat ritmegevoel en elegantie betreft)
En toen was het afscheid, en nu is ze in Italië. Het is raar dat ik niet meer met haar churros zal gaan eten als mijn belgisch bezoek net weg is, of dat we niet meer samen als een van de weinige zielige studentjes naar de bibliotheek gaan, of dat ze niet meer zal zeggen, emmylou, het is nog maar 3u, je gaat toch nog eventjes uit met ons, of dat we geen tortillabroodjes meer gaan eten, of geen groepsuitstapjes meer gaan organiseren...
Volgende meeting zal zijn in België, en die daarna in Turijn, en dan zien we wel weer verder
Viviana, mijn Italiaans kotgenootje die vandaag met het vliegtuig terugkwam uit Italië was bijna neergestort...
Hier ziet u Viviana, verkleed als rendier van de kerstman, een bijna neerstortingservaring kan soms voor vreemde gedragsuitingen zorgen.Ik maakte het allemaal niet echt mee want verdeel dit weekend tussen het driedaagse afscheidsfeest van mijn allerallerbeste vriendinnetje hier, uitslapen, en studeren.
Marta is eigenlijk iedereens beste vriendin, en moest daarom uitgebreid gevierd worden.
Donderdag met een verrassingsfeestje op haar kot met heerlijke chocolade-notentaart van haar kotgenoten, vrijdag met een nachtje uitgaan waarbij we een nieuwe mooie bar ontdekten en ik een groepje sympatieke belgen leerde kennen, zo een hyper-belgisch groepje, nl nederlands en franstaligen uit brussel, die omdat ze elkaars taal met moeite spreken, moesten communiceren in het Spaans.
En vrijdag, de climax, een hele avond gaan dansen met alle beste maatjes van hier en eindigen in 'el sabor', salsabar waar ze vanaf een zeker uur ook Afrikaanse muziek spelen en alle aanwezige afrikanen het beste van zichzelf geven in een supertropisch feest. Kijken mocht, maar meedansen moest! (al voel je u als blanke toch een beetje in discapaciteit wat ritmegevoel en elegantie betreft)
En toen was het afscheid, en nu is ze in Italië. Het is raar dat ik niet meer met haar churros zal gaan eten als mijn belgisch bezoek net weg is, of dat we niet meer samen als een van de weinige zielige studentjes naar de bibliotheek gaan, of dat ze niet meer zal zeggen, emmylou, het is nog maar 3u, je gaat toch nog eventjes uit met ons, of dat we geen tortillabroodjes meer gaan eten, of geen groepsuitstapjes meer gaan organiseren...
Volgende meeting zal zijn in België, en die daarna in Turijn, en dan zien we wel weer verder
Geen opmerkingen:
Een reactie posten