Salamanca sneeuw

Na de tweeweekse hemel van thuis met de gezelligheid en warmte van de familie, het eten op de kerst, oudjaar en nieuwjaarsfeesten en het ander eten tussendoor (dat ik niet zelf moest klaarmaken en dus eens geen pasta of tortilla was), de leutigheid en het geluk om ook mijn vriendinnetjes en vriendjes terug te zien, en om Philippe in het echt te zien en niet alleen virtueel. Ja ze hadden langer gemogen die twee weken.
Oja ik moest natuurlijk ook wel studeren, maar minder intensief dan andere jaren, en ook dat deed deugd!

Hier terugkomen was raar in het begin, een ander melkwegstelsel precies, het was alsof ik er in maaaanden niet geweest was.
Het kot was proper ja, en er waren geen kakkerlakken, maar er waren ook geen tekens van mensenleven, gezien ik de eerste om terug te keren was.
Gelukkig had ik mijn eerste sociaal contact met Marta op de luchthaven bij de bagageband, dankzij de Belgische stiptheid en Italiaanse vertraging. Ik was een half uur te vroeg aangekomen en zij met twee uur vertraging, leve de stereotypen!

Ondertussen gaat het leven weer zijn gangetje, iets anders dan vóór de vakantie want ja, nu is het ook hier vollop blok. In de voormiddag studeer ik thuis, en in de namiddag ga ik naar het sociaal centrum bij uitstek, nl de bibliotheek, om iedereen terug te zien en een samenhorig gekwel te ondergaan.
Af en toe is er gelukkig nog tijd om tapas te gaan eten, of samen te koken, of om naar de acordeon van mijn kotgenote te luisteren en de harmonicaprobeersels van haar geanimeerd lief.

En dan nog een weerbericht: eindelijk is het aan ons, al dagenlang ging het op televisie over niets anders dan hoe er overal in spanje sneeuw ligt (en niet gewoon 10 minuutjes in het nieuws zoals bij ons, nee uuuurenlang), wel, eindelijk sneeuwt het hier ook goed door, en ziet alles er nóg mooier uit. (Door de blok heb ik geen tijd en door de kou geen zin om foto's te trekken, waarvoor sorry, maar als je 'salamanca sneeuw' in google intypt kan je ongetwijfeld mooie foto's vinden)