¡Hola!
Sinds gisteren ben ik hier helemaal alleen, Philippe heeft mij in het weekend nog goed opgevangen nadat mama en papa wegwaren, en heeft mijn sociale assertiviteit helpen lanceren.
Het leven zal mij hier wel aanstaan, vooral als het elke dag een blauwe onbevlekte hemel is, en warm en als het eten zo lekker en goedkoop is, en als iedereen hier zo vriendelijk blijft.
In het weekend heb ik met Billie een uitstapje gemaakt naar een dorp hier in de buurt, ciudad rodrigo. Heel mooi, met huisjes en een stadmuur en kerken met ooievaarsnesten, maar heeeeel doods en verlaten ook, met uitzondering van een paar terrasjes.
Zondagmiddag dan vertrok Billie met de trein, en keerde ik alleen van het station met de bus naar mijn kot. Gelukkig ontmoette ik direct een paar erasmusmeisjes om savonds tapas mee te gaan eten, en toen ik die avond efjes alleen rondliep en een groepje blonde engelssprekende mensen zag, heb ik mij bij hen aangesloten en zo was ik niet meer alleen. Er was onder andere een duits geneeskundemeisje bij, met wie ik alle administratieve lasten van de unief ga overwinnen (hoop ik)!
Aangezien de lessen toch pas de 15e beginnen heb ik tijd genoeg om te genieten van de grote feria of fiesta van salamanca, een beetje zoals de gentse feesten, maar net iets zuidelijker, en de aandacht ligt hier ook net meer op eten en drinken dan op muziek.
Mijn spaans is net genoeg om eten en drinken te bestellen, om een kot te zoeken, en om te communiceren met mensen die traag genoeg spreken (zoals andere erasmusstudenten die nog geen spaans kunnen, en zo zijn er gelukkig veel)
vele groetjes,
Emmylou
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten